باب در كسى كه قصد حسنه كند يا سيّئه ( 1 ) 1 - از زراره ، از امام باقر و يا امام صادق ( ع ) كه فرمود : راستى خدا تبارك و تعالى براى آدم در بارهء فرزندانش قرار داده كه هر كه قصد حسنه كند و آن را نكند ، براى او يك حسنه نوشته شود ، و هر كه قصد حسنه‌اى كند و آن را انجام دهد ، براى او ده حسنه نوشته شود ، و هر كه قصد سيّئه كند و نكند ، بر او نوشته نشود ، و هر كه قصد آن كند و انجام دهد ، بر او يك گناه نوشته شود . ( 2 ) 2 - از امام صادق ( ع ) ، فرمود : راستى مؤمن قصد حسنه كند و بدان عمل نكند ، براى او يك حسنه نوشته شود و اگر او را عمل كند ، برايش ده حسنه نوشته شود و راستى مؤمن قصد بد كردارى كند و آن را نكند و بر او نوشته نشود . ( 3 ) 3 - از عبد اللَّه بن موسى بن جعفر ( ع ) از پدرش امام كاظم ( ع ) گويد : از آن حضرت پرسيدم كه دو فرشتهء موكّل بر انسان مىدانند كه او قصد گناه كرده و يا قصد ثواب دارد ؟ در پاسخ فرمود : بوى مبال و بوى عطر يكى است ؟ گفتم : نه ، فرمود : راستى چون بنده قصد كار خوب كند ، نفس او خوش بو برآيد و فرشته